Desember vakansie op Stilbaai

Voor opstaan

Daar hang `n doodse stilte oor die Lootsies se Stilbaai vakansiehuis. Behalwe natuurlik oupa Adriaan wat besig is met sy eie oorlog in die kombuis, of dit is soos dit klink, Oupa Adriaan ken nie van laat slaap nie, dit is een van die dinge wat in hom ingedril is van sy kindsdae af, en al probeer hy, kry hy dit net nie uit sy lyf nie.

Hy het op `n plaas grootgeword waar dinge so gebeur het, Sy eie pa was ook so `n vroeë mens, dit loop in die familie, vir hulle is laat slaap net vir lui mense, of so glo hulle. Die proses hoe oupa Adriaan wakker geword het op die plaas as kind was met krag en geweld, hy het gewoonlik regop gespring van een of ander geweldadige klank wat deur die huis gedruis het, gewoonlik `n langspeelplaat met marsmusiek op wat klink of die dromslaner finaal met  die dromme voor hom moes afreken.

Sy hele verwysingsraamwerk was so opgebou en waar sy pa opgehou het,het die weermag verder die fondasies van vroegopstaan gelê. So niemand kan hom kwalik neem vir hoe hy is nie, alhoewel hy vas oortuig is dat niemand hom verstaan nie.

Koffie

Die ketel, van die soort wat fluit, begin met sy fluit soos `n weermag sersant wat sy troepe tot aandag oproep, oupa Adriaan storm nader en lig die ketel van die stoof af op, hy maak eers vir homself koffie, dit is deel van sy oggend ritueel, hy kry vir hom `n beskuit saam met die koffie want aan die begin van die vakansie is die koekblikke nog oordadig vol .Na die derde beskuit is hy reg vir aksie, nou moet almal begin beweeg en skielik anders raak hy omgekrap, en vir diegene wat dan eers wakker word voel hy vere.

Op Stilbaai werk dit so, die wind is stil in die oggend en begin gewoonlik later eers optel,  oupa Adriaan se missie is om almal wakker te kry, maar eers moet hy stilte tyd hou,dit help in elkgeval om sy gemoed vir die dag reg te kry en die tyd om te kry voordat die kinders en kleinkinders begin beweeg. Dit is vir hom die moeilikste tyd van die dag, veral wanneer die kinders hier kuier.

Een metode wat hy gebruik is om meer luidrugtig te raak soos die oggend aanstap, maar dit werk nie altyd nie, as Gauteng sê moegheid jou eers oorval het, los hy jou nie sommer nie.

Die groot trek uit Bronkhorstspruit       

Pa Hennie, die oudste seun in die gesin, die stressvraat in die familie, probeer sy Gauteng stress afslaap na `n moeilike jaar op die plaas en by die werk, hy is ook een van die mense wat glo dat hy die hele wêreld se probleme op sy skouers moet dra en ly aan `n oordrewe sin van verantwoordelikheid.

Net die jaarlikse groot trek af Stilbaai toe is `n storie op sy eis en dit eis ook sy tol op Hennie en Sy gesin. Hennie glo nie aan oorslaap nie en as die die Fortuner se neus eers Suid gedraai het is daar nie keer aan hom nie, dan is dit see toe, Stilbaai toe, waar die vrede en stress-faktor so te sê nul is.

Die pak opsig self is ook maar `n storie want daar is hopeloos te veel goed vir die Fortuner. Vier dogtertjies in die gesin maak dit ook nie maklik nie, veral noudat hulle begin groot word en die mode sy gang begin gaan. Die tasse word elke jaar al groter en die klere al meer, wat help is die somer kleertjies, die is  darem skrapser en vat minder plek.

Opstaan 

Die eerste voetstappies kom die trap op, Leone die derde dogtertjie in die gesin is die boekwurmpie in die gesin. Leone is ook die een met die mooi dimpels en haar skaam glimlaggie lok die dimpels uit tot volle potensiaal, sy staan ook eerste soggens op. Sy kies dadelik koers boeke toe. Oupa stop haar net daar in haar spore  ” Kry ek dan nie eers `n ou drukkie vanoggend nie” skaam kom sy nader en gee haar oupa so `n halwe druk.

Die slaap is nog maar in die ogies en sy is nog nie heeltemal wakker nie. Sy vat haar boek en begin dadelik lees aan haar vakansie storie.

                            

Hierna volg Hennie “more pa “se hy, en gaan sit en wag vir sy koffie. Koffie maak op Stilbaai is nie net sommer van kits koffie, en siedaar nie, dit is `n proses. Eerste word die vars koffiebone gemaal terwyl die water kook, die melk word geklits tot skuim en dan eers word die koffie geskink, soos oom Jan altyd gesê het “ryk en lekker”

Hennie lyk al beter van die Stilbaai seelug hom beetgekry het, die stress in sy moë lyf begin wyk voor die ontspanne atmosfeer van die seehuis. Stilbaai het maar `n manier om met `n moeë lyf te werk en hom weer sag te maak.

Ouma Ria, is nie `n oggend mens nie en sy word eers regtig wakker `n halfuur nadat sy opgestaan het, `n koppie tee in die bed help om die proses aan die gang te kry, Amia die jongste in die gesin en Riane die derde dogtertjie in die gesin is presies net soos hulle ouma en daarom is daar baie simpatie van ouma se kant af. Ouma kom teen die trappe opgestap en sy probeer alles in haar vermoë om heeltemal wakker te lyk “ hello julle” se sy, dit is haar manier om te sê ek is ook hier.

Rianni is ook gewoonlik nie te laat op nie, veral as die Gauteng stress eers bietjie uitgewerk is, sy word gegroet met `n koppie koffie en dan begin die Stilbaai huis lewe kry, as Riane’ en Amia eers op is, dan is almal op en dan kan die dag begin.

Chenne’ die oudste van die vier dogtertjies, is deesdae die aktiewe een en dissipline loop sterk in die are, in die oggende word daar gedraf en as gevolg van haar lae windweerstand en fiksheid doen sy dit goed, oupa Adriaan moet saam fietsry as sy draf  en dan kry hy ook sommer oefening in.

Pak vir die strand

As die wind die oggend bietjie laat slaap dan moet die Lootsies vroeg beweeg om strand toe gaan vir die dag,

“Waarheen gaan ons vandag “ vra oupa Adriaan, want op Stilbaai is daar verskillende opsies, daar is lappiesbaai, die hoofstrand op Stilbaai wat gewoonlik baie besig is in Desember en die plaas Lootsies hou nie van te veel mense om hulle nie, daar is die kinderstrand, die rivier of duik by die viskrale.

“Wat van ons gaan duik by die Viskrale” sê vra pa Hennie, hy het eintlik klaar besluit en soek net ondersteuning vir sy voorstel.

Nou begin dinge beweeg en daar is min simpatie vir Amia wat besig is om wakker te word.

“Het iemand my duikbril gesien?” vra Riane`  “ kyk waar jy hom laas neergesit het” sê oupa en begin laai aan die groot pakkasie.

Grootoupa Hennie was so man wat kon pak, en nie sommer net so nie, hulle gesin het ook altyd gaan kamp en gewoonlik erens in die boendoes, so die gepakkery loop sterk in die are.

Dan word daar met mening gepak vir die dag, elkeen moet sorg vir sy eie handdoek en duikbrille want daar word nie sommer terug gery om iets te kom haal nie.

Die kos is die groot ding, en ouma Ria is die sleutel persoon, sy glo daar moet genoeg gepak word en tee en koffie is `n moet, so daar moet vlesse met warm water wees,  Rianni het gou gaan broodtjies koop terwyl pa Hennie en oupa pak.

Deesdae gaan dit makliker want alles word sommer op oupa se bakkie gelaai, almal is nou reg vir aksie “het jy die stoele onthou” vra ouma, elkeenhet sy eie stoel, die pienke vir Riane, die blou een vir Amia en so kan ons aangaan.

Duik by die Visvywers

By die visvyvers aangekom is dit die groot aflaai en kamp opslaan, en regmaak vir die groot dag, ouma Ria en Rianni swem nie eintlik nie en sit maar daar rond , maar die res is reg vir die groot snorkelduik.

By die visvywers kan `n mens lekker diep ingaan sonder om te vrees dat die plat honde met die groot tande jou gaan bykom, dan begin `n klein paradys voor ons oë oopgaan, visse en veral kolsterte kom in hulle honderde voor. Hennie draai die klippe om en dan kom  die Kolsterte, Elwe, Rooi-romans en nog kleiner soorte vispesies nader om die ontblote areas te deursoek vir aas.

“Kan ek vir julle almal tee ingooi” vra ouma toe die honger ons kamp toe dryf, en dan word daar allerlei lekker eetgoed uitgehaal en die fees begin, lank voor middagete is daar al goed weggelê aan aan die middagete se kossies en drinkgoed. Nou begin almal soos `n klomp werfhoenders nesskrop in die sand en `n oggendslapie so op die sand is deel van die program, na `n lekker slapie word Hennie wakker en die slaap merke lê soos klein ploegvore  op sy gesig en dan is die honger weer van voor af daar.

Jongensfontein

Op Jongensfontein is daar die lekkerste swenmgat en die braaiplekke het ook houtdakkies wat help vir die Desember son,  “ons plek is oop” se oupa en verduidelik eers dat as dit nie vir hom was nie, sou al die plekke al vol gewees as dit nie vir hom was wat almal betyds uit die huis gekry het nie ,al is daar amper nog nie mense by die swemgat nie voel hy baie goed oor die oop plek.

Middag ete is dit worsbraai en roosterkoek, `n nuwe tradisie onder die valies, en `n eie kultuur word sommer net daar geskep, en die vuurmaak en braai is deel van die lekker kuier op Jongensfontein.

En dit is ons Stilbaai storie

Adriaan

           

           

  

Nagmaal op Rustenburg

                              

Die reuk van anysbeskuit en gepekelde vleis hang nog sterk in die kombuis terwyl Oom Aal die dover stofie stook om die koffie reg te kry voor die trek na Rustenburg waar die jaarlikse nagmaal fees gevier gaan word, Tannie Ella het ook net wakker geword van die gewerskaf in die kombuis en trek opgewonde aan vir die reis wat voorlê.

Hierdie is `n groot geleentheid en daar word weke lank voorberei vir die trek, die karmenaadjie wat oom Tiekie gestuur het, lê nou al vir twee weke in die sout pekel en is reg vir gebruik. Oom Tiekie het sy bynaam gekry omdat hy altyd tiekies aan die kinders uitdeel om drop en suikerlekkergoed by die Indiër winkel te gaan koop.

Die gebruik om karmenaadjies te stuur is `n tradisie wat al jare deur die boere gemeenskap gehou word wanneer daar geslag word, dan word `n porsie vleis aan al die bure gestuur na daar geslag is, so is dit dan dat daar gereeld vars vleis in die huis is.

Die reuk van vars gemaalde koffie wat op die dover begin prut vul die hele huis met `n aroma wat so eie is aan `n plaaskombuis. Oom Aal skink vir hom en tannie Ella elkeen `n beker koffie en verlustig hom aan sy vrou se beskuit wat die vermoë het om `n koppie koffie half leeg te suig.

Buite is ou Jantjie besig om die osse aan te keer, hy is al vir jare oom Aal se  touleier en wanneer daar getrek word is hy daar. Die osse staan traag op uit hulle warm gebroeide lêplekke toe die eerste sweepslag val en stoom trek soos klein vulkane uit die warm mis op terwyl die osse aangekeer word na hulle plekke voor die wa,

Die kinders word een,een wakker en kom met hulle lang slaaprokkies die kombuis in om die hitte van die dover stoof op te soek, die tweeling Hettie en Truia is eerste op van die vyf sussies en vryf hulle koue hande warm voor die stoof." Gaan maak julle ander susters wakker" sê hul pa"en kry julle komberse op die wa ons is amper reg om te vertrek." Oom Aal is `n streng man en daar word nie teëgepraat nie., die ander drie susters Sarie, Nellie en Ans staan traag op en begin hulle beddegoed reg kry.

Dit is nog vroeg en die eerste koue in meimaand is reeds geniepsig, die dogters hou hulle slaaprokke aan en gaan klim sommer met komberse en al in die wa waar hulle,hulle self tuismaak tussen al die koekblikke met beskuit en kosvoorraad vir die reis.

Die wa gee `n ruk toe die eerste sweepslag val en die osse stadig in beweging kom, die jukke druk voue in die osse se skowwe soos hulle beur om die wa in beweging te bring. Die horison begin reeds verkleur in skakerings van rooi en oranje toe die wa die ou koetspad Rustenburg toe vat.

Oom Aal en tannie Ella sit styf teenmekaar soos twee verliefdes op die wakis,elkeen besig met hulle eie gedagtes terwyl die eerste strale van die son oor die vlaktes deurbreuk.

Oom Aal haal sy pyp uit en stop dit langsaam voor hy dit aansteek en die verte in tuur, hy druk sy hoed half agter op sy kop, hoeveelste trek is dit hierdie, dink hy, en trek aan sy pyp. Die ritmiese geskud van die wa het die dogters lankal terug gestuur droomland toe en hulle lê styf langs mekaar ingeruig in die beperkte ruimte van die ou kakebeenwa. "Kry ons nie koffie nie, die son sit mos nou al hoog ma." sê oom Aal en loer na sy vrou met `n stoute trek op sy mond.

Die vyf dogters word later almal wakker en speel met hulle poppe, "ons is honger ma, sê Nellie"en kyk na haar ma "ons gaan nou uitspan" antwoord oom Aal namens sy vrou en dryf die osse voort, die reuk van stof hang in die lug soos die osse deur die stofpad beur. Uitspan is deel van die trek en daar word altyd met verwagting uitgesien na al die lekker eetgoed wat met sorg voorberei is, vars boerebrood met botter en konfyt, koue bron wat in dik skywe gesny is en natuurlik koffie.

Toe die wa uiteindelik tot stilstand kom is die dogters eerste af en hardloop uitgelate rond om van al die energie ontsla te raak, vir hulle is die jaarlikse trek `n hoogtepunt van die jaar en hulle kan nie wag om hulle maats weer te sien nie, "julle kan maar kom eet" roep ma Ella en die dogters kom haastig nader "ek hou nie van bron nie" kla Sarie en trek haar neus op `n plooi. Ou Jantjie staan ook nader en kla glad nie oor die bron wat die kleinnooi nie wil hê nie, "die son trek water " se oom Aal en trek homself op teen die wa nadat hulle klaar geëet het.

Dit is reeds laat middag toe die kerktoring soos `n naald op die horison verskyn , die osse word harder gedryf vir die laaste ent. Die vyf dogters sit nou almal voor in die wa, maar toe die wa  in kerkstraat indraai spring Hettie en Sarie af en begin langs die wa drafstap, spore in die stofpaaie lei almal na die middel van die dorp waar die kerkgebou soos `n vors waghou oor die dorp.

Toe Oom Aal se wa die laaste draai maak en by die kerk se kampterrein indraai is daar reeds orals mense wat in groepies om groot swartpotte staan en gesels, van die ou bekendes kom dadelik nader om te kom groet en hand te gee met die osse. Oom Aal en Tannie Ella groet eers al die bekendes en al die nuus word uitgeruil. " Jantjie, jy kan maar die osse uitspan en kraal toe vat en sorg dat daar water in die krippe is" sê Oom Aal en slaan die stof uit sy hoed teen die wawiel.

Die kinders kom oral in groepies saam en speel luidrugtig speletjies tussen die waens, daar heers `n feestelike atmosfeer en die geur van mieliepap en gebraaide vleis hang swaaer in die lug. Dit is Saterdagaand en môre is dit nagmaal op Rustenburg.

Oom Aal het die gewoonte om eers deur die hele kamp te loop en al die mense te groet, "nou van watter de Wet`s is julle" vra hy, en so word daar familie uitgelê en nuwe vriendskappe gesmee, die groot bespreking is altyd droogte en reën en hoe dit met die boerdery gaan.

Laat die nag is daar slegs `n paar ligte wat in die waens brand,`n  hond blaf knaend in die verte en `n stilte daal oor die kamp neer.

Sondag oggend, nagmaal sondag, en almal is in rep en roer om reg te maak vir nagmaal, " waar het ma my nuwe rok gesit'' vra Truia en kyk ongelukkig na die ander susters wat reeds hulle nuwe kerk rokke aanhet, " kyk onder in die wakis" se tant Ella " ek moes nog gisteraand `n laaste steek insit," "maak net gou ons is amper laat."

Die kerkklok lui al met mening en die koster staan pen orent met sy manelpak soos `n wafferse hofknaap en trek angstig aan die kloktou, ou Dominee is reeds in die kerkkantoor en help met die nagmaalwyn, die ouderlinge en diakens met hul swart en blink gestrykte pakke staan eerbiedig rond.

Ou dominee kom voor die kansel tot stilte voor die diens begin en hy trek die laaste plooie uit sy toga voordat hy statig met die trappies van die kansel opklim, toe hy bo staan en op die gemeente afkyk, deurgrond sy blik elke man, vrou en kind voor hom , hy slaan die ou statebybel oop en begin lees uit 1 Kor 11: 23 "Want ik heb van den Heere ontvangen , hetgeen ik ook u overgeven het, dat de Heere Jezus in den nacht, in welken Hij verraden word, het brood nam......."  `n stilte hang in die gemeente en net die gehoes van `n ouderling in die banke verbreek die heilige atmosfeer,

Dit is nagmaal op Rustenburg !

Die wonder van ontdek : Tasmanië: Laaste trek

" It is good to have an end to journey toward, but it is the journey that matters in the end"
  Ernest Hemmingway

Elke deel van `n land het sy eie bekoring en dit is nie altyd die indrukwekkende waterval of die hoogste berg nie, maar die eenvoud van `n uitgestrekte grasveld en die stilte  van `n afgeleë vlakte wat die grootste bekoring inhou. Wat ons in Tasmanië ervaar het was `n nuwe ontdekking van diversiteit in natuur en mens.

Ons vertrek vanaf Strahan met `n swaar hart en vat die pad Queensland toe, die omgewing verander nou vinnig en plat meer af, uitgrestrekte grasvelde en bloekombome wat die agterhoede dek is algemeen.

Die verskeidenheid van plantegroei en leefwyse van mense  in Tasmanië is wat dit so interresant maak om hierdie eiland te toer, ons kon elke dag sien hoe die omgewing verander en ook besluit waar ons gaan kamp en watter roete ons gaan volg.


Ons besluit om die laaste nag in die Freicenet National Park te gaan kuier. Op pad na die park is daar natuurtonele wat wissel van grasvelde , berge en mere. Hierdie binnelandse meer met bome omring, wat reeds hulle herfsdrag begin aantrek het,was baie spesiaal.

 Die indrukke op toer soos hierdie is blywend en lank nadat die reis tot `n einde gekom het word elke spesiale indruk wat nie alltyd deur `n foto tot sy reg kom nie, gebruik om die hele reis weer oor te beleef.

Freicenet National Park
Wat `n afsluiting na `n woderlike toer deur Tasmanië, die park verras ons met sy reuse bome waaronder ons kon kamp opslaan. ons het ook die voorreg gehad om `n Platepus in die natuur te sien, `n vreemde soogdier wat min mense die geleentheid kry om in sy natuurlike habitat te sien. Na `n staptoer deur die woud met nog groter bosreuse is dit ons laaste aand in ons gehuurde motorhuis, wat `n toer ! wat `n ervaring ! en ek kan net afsluit met hierdie woorde:

" We live in a wonderful world that is full of beauty, charm and adventure.  There is no end to the adventures we can have if only we seek them with our eyes open." J Nehru

Drie honger dogtertjies en die geelperskes.

 

            Die verhaal van drie honger dogtertjies en die geelperskes

Hierdie is `n ware verhaal wat afgespeel het in die Brits distrik op die plaas Soutpansdrif onder die Langeberg soos aan my oorvertel deur my moeder.

Dit was swaar tye en die droogte het die Brits distrik  in `n wurggreep van armoede en elende gedompel. In hiedie tye het my oupa aan my moeder se kant, Adriaan Willem Janse van Rensburg, beter bekent as Oom Aal, `n plaas onder die Langeberg besit en daar `n bestaan gemaak.

 Maar droogte is `n lelike ding en daar is net mooi niks wat mens en dier kon doen om dit te verander nie, dit was `n tyd waar elke boer in die distrik van die genade van die Here afhanklik was en besef het hoe feilbaar die mens in sulke uiterste omstandighede is.

Die gebied onder die Langeberg is deur besproeiings kanale uit die Hartbeespoort dam gevoed en toe die dam opdroog en die water in die kanale tot stilstand kom was dit soos `n laaste snik van wanhoop deur `n weemoedige traan wat opdroog teen `n droë wang.

Saam met die droogte het ook ander nood gevolg, kos was skaars en water moes aangekoop word per emmer, daar is  betaal per emmer en dan moes die water aangedra word, badwater was `n luukse en daar moes op elke denkbare manier water gespaar word.

So dikwels laat ons sommer `n kraan onnodig loop, want daar is mos genoeg water, maar water is `n kosbaar, en eers wanneer daar droogte uitbreek verstaan ons werklik hoe afhanklik ons van water is.

Maar die werklike drama het afgespeel in die van Rensburgs se huis, daar was nie genoeg kos nie en geld was skaars en dit is toe waar die verhaal van genade en ontferming  gestalte gekry het.

Nie ver van waar die van Rensburgs geboer het, was `n man wat met geelperskes geboer het, en drie van die van Rensburg dogtertjies is met `n mandtjie gestuur om geelperskes te gaan koop, `n volle halfkroon vir `n mandjie perskes, dit was baie geld in daardie dae en dit het maar raap en skraap gekos om dit bymekaar te kry.

By die boer aangekom was hulle bleek van die honger en die gesig van geil geelperskes aan die takke het hulle monde behoorlik laat water,en soos `n kind maar is wou hulle eers dadelik weglê aan die perskes, maar nee, hulle mag geen perskes eet nie en slegs die mandtjie waarvoor hulle betaal het vol pluk.

Ek weet nie hoe dit voel om vrugte te pluk en nie een of twee te eet terwyl jy pluk nie, veral as jy honger is, maar dit is presies wat hierdie drie dogtertjies moes deurstaan.

Die eienaar van die boord het op die stoep gestaan en hulle beveel om geen perskes te eet nie,dit was  soos om `n bord kos voor `n honger kind neer te sit en dan te sê jy mag nie eet nie. Die drie dogtertjies is streng grootgemaak en hulle het die man se versoek gehoorsaam.

Terwyl hulle besig was om te pluk het daar skielik `n donker wolk verskyn en binne oomblikke was die kinders in `n wolk van trekspringkane vasgevang, dit was benoude oomblikke maar binne `n paar minute was die springkane weg en het die dogtertjies tussen honderde geelperskes, wat deur die springkane afgevreet is, en toe op die grond lê, gestaan.

Vir die boer was dit `n ramp, maar vir die drie honger dogtertjies was dit `n oomblik van voorsiening, want toe het die boer gesê hulle kan soveel perskes eet en vat as wat hulle wou, en omdat die springkane slegs die stingel van die perskes afgeknaag het, het die perskes self geen skade gehad nie.

Dit klink na `n eenvoudige gebeurtenis, maar op daardie oomblik, was dit vir daardie drie dogtertjies `n wonderwerk, so asof die Here hulle nood raak gesien het, en vir hulle die sluise van die hemel oopgemaak het.

Ek glo in my hart dat die God wat ons dien, ook`n God is van die klein dingetjies en dat Hy op daardie oomblik die nood van `n honger kind raakgesien het.


Ek groet tot later.
Adriaan

Die Wonder van ontdek: Tasmanië: 6

"All the things of the universe are perfect miracles each as profound as any."
                                                                                                           Walt Whitman

Om die vars skoon lug van die Cradle Mountains vroeg in die oggend in te asem en te weet vandag is `n nuwe dag vol nuwe ontdekkings en nie net die natuur jou oë waar te neem nie maar dit ook met jou hart te beleef is `n iets wat ek weer in hierdie berge sal wil doen.

Ons dag begin met nuwe paaie wat ons lei na onbekende plekke en die opwinding van ontdek is soos `n perd wat uit sy stal breek en die vryheid in hardloop.

Die berge omring ons en in die verte kon ons die sogenaamde "Walls of Jerusalem" sien uittroon, daar is digte mis oor die berge en dit dra by tot die mistiek van die rit.

Vandag ry ons weswaarts en dan algemeen suidwaarts deur die dorpe Rosebery, Zeehan en dan ons eindbestemming vir die dag Strahan, by Strahan aangekom parkeer ons die motorhuis en begin "explore"

Strahan het ons werklik verras, dit is een van die mooiste dorpe op ons reis deur Tasmanië, die blou waters van die "Macquanrie Harbour" en die rustigheid van die dorp met `n ou- wêreldse argitektuur, immergroen bome, wandelpaaie en die weerkaatsing van boot en kaai op die waters skep `n gevoel van harmonie tussen natuur en mensgemaakte ontwikkeling.


Die wandelpaaie in die omgewing skep die geleentheid om rustig deur digte woude met boomvarings en kabbelende waterstrome te stap.

Wat `n voorreg om dit te kon beleef en hierdie lieflike dorp aan die Weskus van Tasmanie te kon ontdek.






Strahan bied `n verskeidenheid van doen-dinge en ek wens ons kon vir `n week hier bly en alles meer intensief beleef.

Een van die baie interresante verskynsels wat ons hier teegekom het is die Huon hout wat hier voorkom, dit is `n unieke hout wat hulle hier ontgin het en wat ook `n groot rol gespeel het in die skeepsbou bedryf. Om in `n "off cut bin" rond te krap vir `n stukkie van die hout en dan jou 1$ in `n "honesty bin" te gooi en te weet hierdie is deel van `n boom wat dalk 3000jaar oud was.

Huon Pine is een van die stadig groeiende en langslewende plante in die wêreld en kan tot 3000 jaar of langer lewe. Wat dit so uniek maak is `n olie in die bome wat die groei van fungi in die hout beperk en wat dit baie geskik maak vir skeepsboudoeleindes. Huon Pine kom net in die weste van Tasmanië voor en nie ver van Strahan af nie.

Verder is Strahan die poort na die Gordon rivier en Tasmanië se wêreld erfenis gebied, dit was en is steeds van die hoogtepunte op ons besoek aan Tasmanië.

Die dag eindig met `n sonsondergang en `n bord seekos wat my sterk terug laat verlang !

Strahan ons sal jou onthou en gaan weer terugkom.

Groete tot volgende keer.

Adriaan

 

 

Die wonder van ontdek: Tasmanië : 5

" The mountains are calling and I must go " John Muir

Dag 6: Beauty Point tot by die Cradle Mountains

`n Nuwe dag van ontdek lê voor ons en die motorwoonwa moet beweeg !

Een van die grootste verrassings van hierdie dag was om twee totaal onbekende diere, binne ons verwysingsraamwerk, te ontdek.

Die Platypus en die Echidna.

Ons eerste stop is by Platypus House.

Die Platypus is `n Australiese soogdier met `n vlesige bek, soos `n eend, met `n donkerbruin pels, vyftonige gewebde pote en `n breë plat stert, wat anders as die meeste soogdiere eiers lê. ( Ornithorhynchus anatinus) `n redelike mondvol. Wel een ding is verseker `n mens is nooit te oud om te leer nie !

Die Echidna is soos `n klein krimpvarkie.

 

Dit is tyd om aan te beweeg van vreemde diere na lekker eetgoed en daar is twee nuwe plekke om te ontdek en `n paar smaak sensasies wat op ons wag !

 

Die pad lei ons, of is dit die honger, na twee plase, die eerste een Ashgrove Cheese waar baie spesiale kase gemaak word en waar ons weglê aan al die tipe kase en wat ons gratis kon proe was `n wenner. En die bont koeie was baie interresant, wat van aarbei-melk direk uit die speen ?

 

Met `n paar tipes kase in die mandtjie is ons gereed vir die volgende proe-sensasie en dit is presies wat ons by die Rasberry Farm Cafe` ervaar het, vars rasberries en roomys vir ontbyt, dit is mos die lewe.

 

 Met die smaak van vars aarbeie in die mond is dit tyd om die pad te vat berge toe.

 

By die Cradle Mountains begin dit te reën en kon ons eintlik baie min van die natuur geniet maar `n lekker kaggelvuur met Ashgrove se kaas en lekker eetgoed het opgemaak.

 

Ons slaap in die berge en goeie geselskap daarmee saam is al wat tel.

 

Groete tot later

 

Adriaan

 

 

 

 

 

Die wonder van ontdek : Tasmanië : 4

"How beautifull it is to do nothing, and then rest afterwards"   Spanish Proverb

Wel dit som omtrent ons aand by Coles Bay op, maar dit is `n nuwe dag en die son se strale trek lang blink strepe oor die gladde Tasman see, dit is tyd om aan te beweeg en `n nuwe dag lê vir ons en wag.

Ons rigting is steeds noord en ons bestemming onbekend.

Dag 4 : Coles Bay tot by St Helens

Vanaf Coles Bay is die eerste dorp Bicheno, daar maak ons `n stop om die "blow hole" van nader te bekyk, die natuurlike pyp wat onder die rotsformasie gevorm is blaas `n misboog uit met elke golf wat inkom.

Van Bicheno ry ons ook deur St Mary`s en Scamander tot by St Helens waar ons oornagplek soek,  na ons Kamp opgeslaan het by St Helens is dit tyd vir "explore"

St Helens is die grootste dorp aan die noord-ooskus van Tasmanië en word begrens deur Georges Baai. St Helens is ook bekend vir roofvis hengel en oesters.




Ons stap tot by die hawe en geniet `n glasie wyn met `n uitsig oor die vissersbote wat in die hawe waghou. Ons geniet ook die vars vis op die drywende restaurant langs die kaai.

Dag 5 : St Helens oor Launceston tot by Beauty Point.

" The first condition of understanding a foreign country is to smell (and taste) it " Rudyard Kipling , OK die "taste" het ek self bygevoeg maar ek glo Rudyard sal my vergewe vir die byvoeging. Oor die volgende twee dae gaan ons nie net kyk nie maar ook proe aan die lekker wat die omgewing bied.

Ons reis het rigting verander en ons toer nou weswaarts na Launcheston oor derby,  die omgewing verander nou vinnig en ons begin klim deur bergwêreld en boomryke woude totdat ons weer begin daal na Launcheston.

Op Launcheston aangekom beplan ons `n toer deur die wynplase, die omgewing met groot riviere en groen heuwels waarteen herfskleurige wingerde met skakerings van groen, geel en rooi  kleurskakerings strek, is prentjiemooi.

Die wynplase laat my baie dink aan Stellenbosch, Suid Afrika en die proe gaan ook goed aan. Na `n ete op een van die wynplase is dit tyd om te groet.


Ons oornag plek is Beauty Point langs die Tamarrivier, met George Town aan die oorkantse oewer, die dag sluit af met sonsondergang oor die rivier en `n  gevoel van vervulling oor nog `n fantastiese dag.

Tot later

Adriaan